Krst kao religijski simbol

Religije su sastavni deo filozofije življenja ljudi, a sloboda verovanja smatra se osnovnim pravom svakog ljudskog bića.

U mnogim drevnim kulturama Sunce je poštovano kao darodavac života na Zemlji. Prikaz kruga sa krstom, ili slovom „X“, jedno je od najstarijih obeležja Sunca, zvezde koja nas greje i uslovljava cikličnim promenama godišnjih doba, sezona kiše i suše, doba obilja i oskudice, života i smrti, svetla i tame. Krst je u nekom od oblika bio sakralni simbol i davno pre hrišćanske ere, među mnogim narodima.

Za hrišćane krst ima sasvim drugo značenje. U vreme prvih hrišćana krst je bio sramno sredstvo pogubljenja, „prokleto drvo“, pa su oni svoju veru usredsredili na ono što se dogodilo na krstu i kroz tu vezu spoznavali potpuno oproštenje greha. U tom smislu apostoli su propovedali o krstu i njegovoj slavi i nikada nisu smatrali krst komadom drveta koji se može okačiti na lančić, staviti oko vrata i nositi kao zaštita ili ukras.

Krst je postao još značajniji u vreme cara Konstantina, u bici na Milvijskom mostu protiv njegovog suparnika Maksencija, 28. oktobra 312. godine, kada je, prema hrišćanskim istoričarima, na štitove svojih vojnika stavio znak Hristov.

Pre svega, u hrišćanstvu je krst, ili Časni krst, kako se naziva u pravoslavlju, simbol raspeća Hristovog i njegove pobede nad smrću.

Krst se sastoji od horizontalne i vertikalne crte. Horizontalna označava odnos čovek–čovek i upućuje na ljubav prema svom bližnjem i smrtnu sudbinu čovečju, dok vertikalna upućuje na odnos čoveka prema Bogu i čovekovo uspenje ka Njemu u vidu vaskrsenja.

Krst je isto tako i veoma lični simbol za svakog hrišćanina, jer simbolizuje i lični krst koji se nosi kroz ceo život, kao i raskrsnicu na kojoj se donose odluke od kojih zavisi da li će neko prihvatiti krst samo kao simbol smrti i mučenja ili kao sredstvo pomoću kojeg, kroz mučenje i teškoće, dostižemo spasenje.